( ایستگاه آخر )

در نگاهی کوتاه

(هم بغض غربت من)یا(همسفر غریب من) راستش من که با کوچک حال نکردم . هر چند می تونست با کوچیدن بیاد.تو را به که بسپارم بهتر از به کی بسپارم. ولی این شعر از اون شعرای است که من هیچگاه از ذهنم پاک نمیشه. همیشه ضرب اهنگ شعرا و داستانهای شما باعث بهت من میشه.مثله تیک تاک بمب ساعتی ...ضربان تند تند قلب.....عرق سرد پیشانی....و منفجر شدن من...؟ نه....ما.

سینا زرعی – نیشابور

5/11/1386

ایستگاه آخر

 (برای نیما )

سوتِ قطار

 هشداری ست به من

تا ایستگاهِ آخر

    فاصله ای نیست

ساک دستی ام را

     برای تو می گذارم

تو را به کی بسپارم

همسفر ِ کوچکِ  من

               اسماعیل زرعی

چند روز پیش ، اتفاقی شعر کوتاهِ  ( ایستگاه آخر ) ، اثر شاعر ارجمند اسماعیل زرعی  را خواندم  . اگرچه  تا اندازه ای لایه های تلخ ِ  بین ِ واژه های کوتاه اش    برای هر خواننده ای  ملموس است، اما  با توجه به شناختی که من از  ایشان  دارم  ، به نظر آمد شایسته تر باشد برای درک بیشتر و کنکاش عمیق تر ِ این شعر ،  درنگی  کوتاه داشته باشم بر آن ، زیرا تلخی شعر ، ریشه در فلسفه ی زندگی دارد  و از سویی دیگر ، حقیقتی است غیر قابل انکار .  سوت قطار ،  فاصله تا  ایستگاهِ  آخر ، و مسافتی  که باید پیموده شود ؟ عمری ، سالی ، روزی، ویا نفسی ، همه ، چالش های ذهنی رنج آوری   است که نسل های متمادی بشر ، در طول تاریخ پر فراز و نشیب  ، درگیرش  بوده است .

از طرف ِ دیگر ، بیماری  و مشقات  آن در چند سال گذشته که شاعر با آن دست و پنجه نرم کرده ،  وهم زمانی اش  با پایان گرفتن کار اداری ( دوران بازنشسته گی ) ،  بعد از سال ها سختی و رنج ، به امید ِ تنفسی تازه  و مجالی برای قدم زدن در وادی عشق ، عشقی که از آغاز جوانی  مأنوس اش بوده است ، یعنی  قلم و ادبیات  ؛ یا به عبارت ِ  دیگر : تمام عیار در خدمت کار فرهنگی و ادبی بودن  که  ناگهان ، روز های پر امید و حساس  تبدیل به  شبی می شود  سرد ، پاییزی ، همراه با دردی جانکاه ....

بستری شدن ، تیغ جراحی ، پیونِد  رگ و دیگر قضایا  انصا فا  برای دوست شاعرم رنج آور بود و روز ها و لحظه هایی  سخت و نفس گیر برای همه ی ما.

به هر حال اکنون  شاعر از آن برهه ی پر اضطراب و نگران کننده فاصله گرفته است و خوشبختانه با شور و اشتیاق در تکاپو است هر چند به آهستگی .

 شعر ظریف  ، روان ، ساده، و عمیق سوت قطار که نشـأت گرفته از سرچشمه پاک و زلال ِ فکر و اندیشه ی شاعر است  ، گوشه ای از دغدغه های  اوست  برای انسان در هر مقطعی از زمان .

واژه هایی کوتاه و تأمل برانگیز( ایستگاه آخر ) چنان آتشی در درون ام ریخت که پس از   سکوتی ژرف ، بناچار  دست به قلم بردم و شعر گونه ای  سراییدم  شاید استقبالی باشد از سوتِ سنگین، تلخ و سوزنده ی آن  ، سوتی که همیشه در گوشها ی تیز و ذهن های بیدار طنین انداز است .

کیومرث کریمی

 2/ 10/ 1386

واژه امید

 به اسماعیل زرعی

سوتِ قطار

      هشداری ست

به آنان که در چرت های نیمروزی

غرق

    در ایستگاهِ  وهم

که فاصله

  در دست های مطلق

            اسیر

ای دوست

ساک  را محکم نگهدار

   زیرا

    نیاکان

        مارا به خدا سپردند

ما هم

      همسفران کوچک مان را

گرچه

  راه

 مه آلود است و نا پیدا