جمعه بیست و هشتم تیر 1387
دفتری از ناشر غربت
زخمه غزلی کم نظیر از جعفر درویشیان ( غروب )
( دفتری از ناشر غربت )[1]
ای دل ِ زخم آشنا ! طاقت برایت می خرم
از تماشای جهان ، حسرت برایت می خرم
سکه ی لبخند ِ خود را می دهم دستِ کسی
جنس ِ دست ِ اول ِ محنت برایت می خرم
تا بخوانی در چراغان ِ سیاه ِ بی کسی
دفتری از ناشر غربت ، برایت می خرم
از درون ِ گرگ بازار ِ جهانی وهمناک
بره ی معصوم ِ من ! وحشت برایت می خرم
می دهم دار و ندار ِ خویش را پیرانه سر
کودکی را با همه ثروت ، برایت می خرم
غصه را بگذار ای طفل بهانه جوی من
بادبادک ، کوچه ، گُل ، ساعت برایت می خرم
از شلوغ ِ راسته بازار ِ مرغان ِ اسیر
خاطرات ِ گوشه ی خلوت برایت می خرم
تا بیاویزی گلوی خود را از سقف ِ شب
یک طناب ِ آرزو ، راحت برایت می خرم
در بساطم نیست آهی ، ور نه مانند « غروب »
هم کفن ، هم لاله ی تربت ، برایت می خرم .
[1] - به باور من ، عنوان ( دفتری از ناشر غربت ) برای این غزل ، که جان را خاکستر می کند و ققنوس وار پر می گشاند ، چندان رسا نیست ؛ البته خودم هم درمانده ام که کدام نام درخور را می توانم پیشنهاد کنم . بهر روی ، از زمستان هزار وسیصد و هشتاد و یک که به همت ناصر گلستانی فر ، دوست هنر شناس و شاعرم ، دفتر پنجم ( گل صد برگ ) نشر یافت ، تا امروز غزلی همقدر دردناکی این شعر درویشیان ندیده و نشنیده ام که مخاطب را در خود محو کند .
