سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387
سیا پوسنه کا
سیا پوسنهکا
شعری با گویش فارسی کرمانشاهی
کوجام مَه
تو کدام کوره راه
با جیغ و ویغ وجیر وجار ِ سیاپوسنهکا
رو ابرای قرمز ِ غروبای بهاریم
یا تو راپله
دودِ سیگاری و چُتلی
سرِ جام
اِی منم
میشیوانم شوکرانِ غربته
تو جام ِ تنگِ تنیایی
یا او بچهی ریغو ِ رودار ِ مُردنیم
که خنهکنان
میپَره
بالابان به بالابان
اِی منم
میلوانم بَری ریش ِ سفیدِم
با سرکِلِکام
یا اونَم که غلت میزنه هَی
بیخَوَر اَ چاله چولههای فردا
رو گُل وگیاهای بیاوان
نه نشانی
اَ قره واغی
نه بوی خانهی قشنگمان
که خاپور شده
آخه کوجایه میگردم مَه
با چشام ؟
تشت ودول ورختای سرِ لوله
با پچپچ ِ گرم ِ پیرزنای همساده
کو
کجاس
تو هیاهوی زمان
زیرخاکای دوپوش
کیسهی آرد و ساج ِ عمه گَوَر
حتا یادی
از پاره کلاشهای عمه رنگینه
که هزاررنگ میزد
به پاهای خوشخوان ِ ایام
نه
نیس دیه
کسی که بدوه پای پَتی
روخاکفرش ِ داغ ِ کوچه
اَ لای خانههای خوشحال ِ گِلی
یا قمچ ورداره مثل خَروش
اَ رو گناو ِ سیای سرِ سبزیا
عین ِ اوقاتِ خوش ِ بیخَوَری
دوران ِ دور ِ بچهگیام .
اسماعیل زرعی 25اردیبهشت ماه 1371
