میلیون‌ها ایرانی

در گذشته‌ای نه‌چندان دور ، اواخر تابستان یا در فصل‌های پاییز، گاهی آسمان ِ آبی تیره  وغبارآلود می‌شد ، که چندان پایدار نبود . به علتِ  ناپایداری  و نادر بودن این وضعیت جوی، مشکلی نیز از لحاظ بهداشتی  به‌وجود نمی‌آمد ؛ اما در سال‌های اخیر ، ساکنان استان‌های غربی کشور خصوصاً ، شاهد پدیده‌ای هستند به نام  ( گرد و غبار) . گرد و غباری که  نه فقط در فصول خشک  ، حتا در فصل‌های زمستان و بهار ، اغلبِ اوقات را آلوده است ؛  به شکلی که بدون  استفاده از ماسک ، تنفس مشکل می‌شود ، بویژه برای بیماران و سال‌مندان ؛ که البته با ادامه‌ی این جریان ، طولی نخواهد کشید که میلیون‌ها انسانی که در این مناطق  زندگی می‌کنند ، کم و بیش به بیماری‌های ریوی مبتلا خواهند شد .

بی‌گمان برای هر مسأله ، راهِ حلی است . این پدیده‌ی بیماری‌زا نیز حتماً چاره‌ای دارد ؛ همچنان که تا چندی پیش گریبان‌گیر ملتِ مظلوم ایران نشده بود . بنابراین اگر به کودکان معصومی اندیشیده شود که با هر ورجه ورجه ، باهربازی ، به خیال طراوات وشادابی و رشد ، مقدار بسیاری ذراتِ آلوده به ریه می‌کشند ؛ به زنان ومردانی  اندیشیده شود که دوست دارند بیرون ازخانه ، خصوصاً در فصل بهار ، قدمی بزنند ، از هوای پاک استفاده کنند ؛   بیماران وسال‌مندانی به خاطر آورده شوند که از بیم این‌همه آلوده‌گی ، ناگزیر  پشت پنجره‌ی حسرت  ، به یاد پارک و هم‌نشینی با هم‌ریشان خود آه می‌کشند ؛  و به این همه انسان که حق حیات دارند ،  بدون شک چاره‌ی لازم یافته خواهدشد ؛ آن هم برای مملکتی که خوش‌بختانه از لحاظ پیش‌رفت در علم ودانش زبان‌زد جهان است.

به امیدِ آن روز .

29 فروردین‌ماه 1388